بودن با اوست . گفتنى است كه معناى عرفى « زيارت » نيز ريشه در اصل لغوى آن ، يعنى ميل و عدول دارد . بنا بر اين ، مفهوم واژهء « زيارت » ، با معناى واژه‌هايى مانند : رؤيت ، مشاهده و ابصار ، متفاوت است ؛ زيرا در اين واژه‌ها ، تنها مفهوم ديدارْ منظور است ؛ ولى در واژهء « زيارت » ، ديدار همراه با ميل و محبّت و انس و اكرام ، مورد توجّه قرار دارد . ريشه‌يابى « زيارت » در فطرت انسان انسان ، ذاتاً موجودى اجتماعى است كه با همنوع خود ، انس مىگيرد و رابطهء اجتماعى برقرار مىنمايد . از اين رو ، ديدار همراه با ميل و محبّت انسان‌ها با يكديگر ، ريشه در فطرت آنها دارد و زيارت ، در واقع ، تأمين كنندهء يكى از نيازهاى فطرى انسان است . اين نياز فطرى ، پس از مرگ محبوب انسان نيز ادامه دارد ، هر چند ممكن است از شدّت آن ، كاسته گردد . به دليل همين نياز فطرى ، زيارت قبور دوستان و نزديكان ، كمابيش ، در ميان همهء اقوام و ملل جهان ، مرسوم است . زيارت از نگاه اسلام از آن جا كه اسلام ، آيينى فطرى است ، به موضوع زيارت ، توجّه ويژه‌اى دارد . احاديث اسلامى ، به منظور بهره‌گيرى هر چه بيشتر از اين نياز طبيعى انسان‌ها در جهت رشد و شكوفايى آنها و ساختن جامعهء آرمانى ، ره‌نمودهاى ارزنده‌اى در بارهء زيارت ، ارائه كرده‌اند . نكتهء قابل توجّه ، اين كه با تأمّل در احاديث پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام ، معلوم مىشود كه معيار توصيه و تشويق آنان به زيارت ، ميزان تأثير و نقش آن در سازندگى فردى و اجتماعىِ انسان است و بدين سان ، هر چه زيارت براى ساختن جامعهء